คนแปลกหน้าหมายเลข หนึ่ง สอง สาม สี่
...
ฉันก้าวเดินขึ้นไป บนขบวนสุดท้าย
และหาที่นั่งดีๆ เผื่อจะมีคนข้างกาย
เวลานี้ ก็มีเพียง ฟ้าที่เปลี่ยน สี ไป
ทอดยาว เหลือเกิน หัวใจ
.
.
ค่ำคืนของวันศุกร์ที่ 9 มกราคม 2558 ฉันพบตัวเองนั่งทานมื้อเย็นอย่างเอร็ดอร่อย ทานเข้าไปในปริมาณที่พอจะทดแทนพลังงานที่หายไปกับการทำงานตลอดวันนี้ได้ ข้างๆฉันคือเพื่อนซี้สมัยประถม เรานั่งอยู่ในตู้เสบียงของขบวนรถไฟที่กำลังจะพาฉันถอยหลังไปชนเชียงใหม่ในอีกหลายชั่วโมงข้างหน้า
ตู้เสบียง - คือโบกี้รถไฟที่อยู่ท้ายขบวน ในนั้นจะมีโต๊ะประมาณ 8 - 10 โต๊ะ แบ่งเป็นฝั่งซ้ายขวาติดหน้าต่าง แต่ละโต๊ะจะมีที่นั่งโต๊ะละ 4 ที่ มีหน้าต่างแบบเปิดรับลมธรรมชาติ
เบื้องหน้าของฉันมีชายหนุ่มหนึ่งคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เขาใส่แว่น ใส่เสื้อกันหนาว
และกำลังทานข้าวอยู่
เราแบ่งปันรอยยิ้มให้กัน นั่นคงจะเป็นการเปิดบทสนทนาที่น่ารัก และเรียบง่ายที่สุด การทักทายเริ่มขึ้นทันทีที่รอยยิ้มจางลง ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าฉันและเพื่อน-ฮิปโป มีสกิลในการทำความรู้จักคนขั้นสูง เราคุยกันอย่างสนุกสนาน ถามถึงเรื่องทั่วๆไป มาทริปนี้ได้อย่างไร ทำงานอะไร ตอบคำถามพี่ก้องไปอย่างไรบ้าง มันสนุกและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะตลอดทาง จนแทบไม่ได้ยินเสียงรถไฟเลยล่ะ ยกเว้นว่าฮิปโปจะเล่นมุข ฉันถึงจะมีโอกาสได้ยินเสียงรถไฟกระหึ่มขึ้นมา
ในที่สุดพี่ตุ๋ยก็พ่ายให้กับสกิลการทำความรู้จักคนขั้นสูงของพวกเราเป็นรายที่ 3
รายละเอียดเกี่ยวกับเหยื่อ พี่คนนี้เป็นนักศึกษาปริญญาเอก ที่คณะเภสัชฯ มหิดล
โอ้โหวว เรียนมหิดลซะด้วย สงสัยต้องเก่งมากๆ และเป็นคนดีมากๆแน่ๆ ^-^
เดิมทีพี่ตุ๋ยเรียนจบป.ตรี จากคณะแพทย์แผนไทย และเรียนต่อด้านตัวยาสมุนไพรเพิ่มเติมที่คณะเภสัชฯ
พี่เค้าอยากมาทริปเพราะเพื่อนแนะนำมา
...
ฉันคิดว่าคงดีถ้าเราได้ลองรู้จัก
พูด ทักและทายกัน เบาๆข้างกายเธอ
คนที่ไหน มาทริปนี้ได้อย่างไร... โวโวว
#เอ๊ะ
...
สักพักพี่คนนึงก็เดินมาหาของกินที่ตู้เสบียง
ชายผู้นั้นคือพี่กช มานิ่งๆ มางงๆ
มาร่วมก๊วนคุยกันสนั่นรถไฟกับพวกเรา ไม่รู้ว่าพี่กชโชคดีหรือโชคร้ายที่มาเจอพวกเราในทริปนี้
พี่กช ตอนนี้ทำธุรกิจส่วนตัว และก็บอกว่าอยากมาทริปเพราะ "อยากไปเที่ยวเชียงดาว"
เป็นเหตุผลที่ลึกซึ้งมาก ฮ่าฮ่า
และแล้วพี่เค้าก็เสร็จสกิลในการทำความรู้จักคนขั้นสูงของพวกเรา เป็นรายที่ 4
เมื่อพวกเราคุยกันจนถึงจุดอิ่มตัว หนังตาเริ่มตึง ง่วงหน่อยๆ
ฉันและฮิปโปก็เลยขอตัวพี่ๆกลับไปยังที่นอน ป่านนี้เหยื่อรายที่ 1 และ 2 ของเราคงหลับไปแล้ว
ตอนที่กลับมายังที่นอน จำไม่ได้แล้วว่านุกกับดรีมหลับหรือยัง
ช่วงนี้เด็กๆไม่บันทึกไว้เลย พี่บีไม่รู้จะไปลอกมาจากไหนนะคะ ฮ่าฮ่า
รถไฟตู้นอน- ลักษณะรถไฟตู้นอนของเราเป็นแบบญี่ปุ่น คือตัวโบกี้จะแบ่งเป็น 2 ฝั่ง คือซ้ายและขวา ด้านขวาจะเป็นกระจกทอดยาวไปตลอดโบกี้เลยติดกับทางเดิน
ส่วนด้านซ้ายมือก็จะเป็นซอกที่นอน เป็นล็อคๆ ล็อคนึงก็จะนอนได้ 4 คน มีที่นอน2ชั้น 2 ที่ หันหน้าเข้าหากัน ฉันและฮิปโปนอนชั้นล่าง ส่วนด้านบนจะเป็นน้องนุกกับน้องดรีม
บรรยากาศชั้นล่างส่วนเหล็กๆที่ยื่นๆตรงกลางคือบันไดสู่ชั้นบน
สาวๆด้านบนน่ารักมาก ก่อนที่เราจะเดินไปยังตู้เสบียง ได้มีโอกาสนั่งคุยกัน
ค่อนข้างเยอะทีเดียว ตอนแรกรู้สึกว่าน้องๆเกร็งมาก แต่ในใจก็เชื่อมั่นลึกๆว่า
ถ้าหากเจอสกิลการทำความรู้จักคนขั้นสูงของเราแล้วนั้น หายเกร็งชัวร์
น้องนุกและน้องดรีม เป็นสาวฝั่งธนเช่นเดียวกับเรา เกร๋ๆ เริ่ดเว่ออออ โปรไฟล์ดี
น้องๆกำลังจะจบ ม.6 จากรั้วศึกษานารีในอีกไม่กี่เดือน
น้องดรีม เรียนศิลป์คำนวณ ที่สนใจจะเรียนต่อด้านศิลปกรรมและรู้จักฮิปโปผ่าน facebook fanpage ผ่าน instagram มาพอสมควร
จึงทำให้บทสนทนารวบรัดตัดตอนได้มากขึ้นหลายเท่า บางอย่างฮิปโปแทบไม่ต้องแนะนำตัวเลย
ส่วนฉันก็นั่งฟังอย่างสนุก คอยเสริมบ้าง คอยขัดบ้าง
น้องนุก เป็นเด็กสายวิทย์ ก็เป็นเพื่อนกับน้องดรีม ตอนนี้สอบติดถาปัตย์ ลาดกระบังไปแล้วเรียบร้อย
นุกค่อนข้างเงียบๆ แต่ของกินเพียบนะจ๊ะ ขอบคุณที่แบ่งให้กินนะ อิอิ
แต่จำได้อย่างคือเราชอบลายเส้นของ Jiranarong เหมือนกันเลย
รู้สึกโชคดีที่ได้นอนตู้เดียวกันกับน้องๆทั้งสองคน เพราะตอนแรกก็คิดว่าถ้าเจอมนุษย์ป้า
หรือเจอชาวง่วงเร็ว เราจะคุยกันไม่สนุก และบรรยากาศบนรถไฟจะดูจืดชืดไปเลย
ค่ำคืนวันศุกร์ที่สนุกจบลงอย่างไม่รู้ตัว...
หนาวมากนะ แต่ก็หลับ
...
สวัสดีครับ ทุกท่าน มองตรงไปจะเห็นดวงดาว
นับ ตลอดวินาทีนี้ คงใกล้จะเข้าหน้าหนาว
สิ่งที่สัมผัสได้ จะเกิดขึ้นในตอนเช้า
ความสุข ทุกขณะ จะติดตัวไปกับเรา
..
.
รู้ตัวอีกที ฉันก็มานั่งอยู่ที่ตู้เสบียงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีแสงสว่าง
มีบรรยากาศข้างทางยามเช้า มีควันที่ลอยออกมาจากปากคนที่กำลังกินกาแฟร้อนๆ
กำ --"
สีขาวของหมอกตัดกับสีเขียวของป่าไม้ข้างทาง มันดูสบายตาดีนะ
อุโมงค์ขุนตาน
บอกกับฉันว่า
ใกล้ถึงเชียงใหม่แล้วนะ
.
.
.
