ปีนัง [1] - ก่อนไปปีนัง

บ๊ายบายยยย กรุงเทพฯ

7โมงเช้า,วันศุกร์ 

แต่ละชีวิตในกรุงเทพ

กำลังออกเดินทางไปทำงานเป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์

รถเต็มท้องถนน กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ 

ตามแต่พื้นที่ถนนจะให้ขยับไปได้

ฉันมองเห็นเขาเหล่านั้นกำลังค่อยๆลอดผ่านใต้ปีกเครื่องบินอย่างช้าๆ

แล้วพวกเขาก็เล็กลงเรื่อยๆ 

เมฆก้อนใหญ่สีขาวตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าสด

ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาแทนที่ 

ฉันกำลังห่างออกมาจากโลกอีกใบหนึ่งสินะ

และโลกอีกใบหนึ่งที่อยู่นี้ มีเพียงฉันและลูกเรือบนเครื่องบินอีกกว่าร้อยชีวิต

เรากำลังมุ่งหน้าไปสนามบินนานาชาติ หาดใหญ่

..

เป็นการมาเยือนหาดใหญ่ครั้งแรกของฉัน

คนที่นี่น่ารักยิ้มแย้ม แถมยังชอบพูดเล่นพูดฮาอีก

ฉันรู้สึกดีทุกครั้งเวลาที่มีคนทักทาย และแลกรอยยิ้มให้แก่กัน

ทำให้การมาเยือนของคนแปลกหน้าอย่างฉันดูไม่ต้องเคอะเขิน

น้องปราง น้องรหัสที่รหัสคลานตามกันมาติดๆ

ทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีมาก คอยบอกและแนะนำเรื่องที่จำเป็นต่างๆ

ที่ควรรู้เมื่อมาถึงหาดใหญ่ 

ทำให้ฉันและแคนดี้ (น้องรหัสอีกคน) รู้สึกไม่เป็นกังวลต่อสถานที่แปลกใหม่แห่งนี้เลยล่ะ

พวกเราเดินออกมาจากสนามบินนานาชาติหาดใหญ่

เพื่อขึ้นรถสองแถวเข้าเมือง มุ่งหน้าไปยังตลาดกิมหยง

ตามที่อ่านรีวิวมาบอกว่า ที่ตลาดมีบริษัททัวร์ที่เป็นรถตู้

หาดใหญ่ - ปีนัง 

ขณะนั่งสองแถวฉันก็เปิด google map ไปด้วยกันพลาด

แต่ผลมันไม่เป็นอย่างใจเลย

ฉันพาน้องๆนั่งเลยตลาดกิมหยงไปหลายป้ายเลยล่ะ

ตอนแรกนึกว่ารถจะเลี้ยวกลับ แต่รถกลับไม่ยอมเลี้ยวซักทีเลย

พวกเราตัดสินใจกดกริ่งเพื่อลงจากรถ

รถมาจอดที่หน้าโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย

จากนั้นพวกเราก็เดินข้ามสะพานลอยมาเพื่อนั่งวินมอไซค์

ย้อนกลับไปยังตลาดกิมหยง

พี่วินมอไซค์พาพวกเรามาถึงบริษัททัวร์ ที่ชื่อ 

อาหลินทัวร์ อยู่ใต้ตึกโรงแรม Aloha

ซึ่งฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ยังเปิดเป็นโรงแรมอยู่ไหม

เพราะด้านล่างมีโซนขายก๋วยเตี๋ยว

และโต๊ะสำหรับขายบัตรรถตู้

พวกเราตื่นเต้นกันมาก

คอยยิงคำถามใส่อาแปะที่ขายบัตรอย่างรัวๆ 

และอาแปะก็ไม่ยอมตอบคำถามพวกเรา

เอาแต่เขียนตั๋วให้อย่างใจจดใจจ่อ

และอาแปะก็เงยหน้าขึ้นมาบอกว่า

 "เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง รอแปป  ใจเย็น"

พวกเราได้ตั๋ว หาดใหญ่ - ปีนัง ไปกลับ ในราคาคนละ   750 บาท

ราคาอยู่ในระดับปกติ 

อาแปะบอกว่าอีกประมาณ 30 นาที รถจะมาถึง ให้เราไปหาอะไรทานรอได้

และแนะนำให้มาทานที่ร้านนี้ 

"ถนัดศรีหาดใหญ่"

อร่อยที่สุดเลยยยยยย

บีสั่งเล็กน้ำใส หมูสดและลูกชิ้น น้ำซุปอร่อยแล้วอร่อยอีก เกลี้ยงชามจ่ะ

แหม่ เริ่มต้นทริปด้วยอาหารอร่อยๆนี่ มันเหมือนเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากๆเลยนะ

จากนั้นอาแปะก็โทรมาตาม

บอกว่ารถมารับแล้ว พวกเราก็รีบเดินไปขึ้นรถตู้

รถตู้นำพวกเรามาถึงตัวบริษัทจริงๆ

ซึ่งมีคนหลายคนที่จะร่วมเดินทางไปกับเราคอยอยู่ตรงนี้ก่อนหน้าแล้ว

พอเจ๊เจ้าของบริษัทเจอพวกเราแล้วก็แซวว่า

 "มีแต่สาวๆ พาไปขายดีมั๊ยเนี่ย"

อุ๊บส์!! เจ๊อ่ะ ถ้าขายออกก็ดีสิคะ ฮิฮิ

มีน้องๆที่บริษัทมาเก็บพาสปอร์ตไปเพื่อกรอกข้อมูลตรวจคนเข้าเมืองให้

โถววว ดีจังเลย ไม่ต้องกรอกเอง สบายค่ะ

เมื่อถึงเวลาพวกเราก็ขึ้นรถตู้ เราได้ที่นั่งแถวเดียวกันเลย เพราะจองไว้ก่อนหน้าแล้ว

ข้างหน้าเราเป็นคนไทย ชญ น่าจะเป็นแฟนกัน ดูเค้าน่ารักมาก ยิ้มให้พวกเราบ่อยๆ

ข้างหลังเป็นแกงค์ชาวจีนมาเลย์ พูดเสียงดังตลอดทางเลยล่ะ รำคาญญญญญ

พวกเราข้ามด่านที่ชื่อว่า สะเดา

จากนั้นก็เข้าเขตมาเลเซียเป็นอันเรียบร้อย

บรรยากาศระหว่างทางก็ไม่ต่างอะไรกับประเทศไทย

ต่างก็เพียงแต่ป้ายต่างๆที่เป็นภาษามาเลย์ ตัวอักษรเป็นภาษาอังกฤษ

แต่ความหมายจะเป็นของเค้าเอง

บางป้ายก็เหมือนที่อินโดเลย

เช่น 

สวัสดี = salamat datang 

ไก่ = ayam

บะหมี่ = mi 

นอกจากป้ายที่ต่างภาษาแล้ว รถที่นี่นิยมใช้ยี่ห้อ proton กันเยอะมากๆเลย

น่าสนุกจัง

รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมากๆแล้ว

ปีนังจะเป็นยังไงน๊า

อยากข้ามสะพานข้ามน้ำที่ยาวๆแล้ว 

ฉันนั่งมองริมหน้าต่างตลอดเวลา เพื่อรอดูวิวริมสะพาน

ส่วนน้องๆอีก2 คน หลับยาวเลย ฮ่าๆๆ